 |
|
Οι ζωγραφικοί πίνακες που
φτιάχνω είναι σχεδιαγράμματα περιπλανήσεων. Να τι εννοώ μ' αυτό:
περιδιαβαίνοντας έναν πίνακα, μπορεί ίσως κάποτε, να έχεις μία αίσθηση
αναγνώρισης της τοποθεσίας που βρίσκεσαι. Όμως η τοποθεσία μπορεί
να μετακινηθεί σε νέους χώρους. Χάνεις προς στιγμή τον προσανατολισμό
σου και μετά τον ξαναβρίσκεις διαισθητικά. Δε γνωρίζεις πώς έφτασες
εκεί, όμως ξέρεις που βρίσκεσαι. Υπάρχουν καλά πατημένα μονοπάτια
και σημάδια που μοιάζουν γνώριμα.
Όταν ξεκινώ να δουλεύω ένα νέο καμβά, λευκό, ανέγγιχτο, το πρωί, σκέφτομαι συχνά: γιατί τάχα θέλω να το λερώσω τώρα; Μοιάζει με αδιανό καθρέπτη, μα όταν μπουν οι πρώτες πινελιές αλλάζει - παίρνει διεύθυνση, αρχίζει και σου γνέφει. Η απόφαση να ξεκινήσεις είναι το σημαντικό, δε μοιάζει να κάνει διαφορά το τι θα κάνεις. Ανόμοια πράγματα ίσως ενωθούν συσχετισμένα κάπως. Ένας διάλογος αρχίζει. Έχεις συναίσθηση του τι συμβαίνει σε μια κατεύθυνση, ενώ πολλά συμβαίνουν παράλληλα στο πλάι του δρόμου. Οι αντιθέσεις έχουν σημασία: λόγου χάρη το οργανικό απέναντι στο γεωμετρικό. Οι οργανικές μορφές ξεπηδούν από τη μνήμη. Υπάρχει η ενέργεια της ζωντανής μορφής σε αντιπαράθεση με τα ορθογώνια του γεωμετρικού χώρου. Το χρώμα χρησιμοποιείται συναισθηματικά. Έλκεται κανείς σ' αυτό, ή κυριεύεται απ' αυτό. Η μεγαλύτερη πρόκληση για μένα είναι αντιμετωπίσω αυτόν τον "τοίχο" και να βάλω τη λαδομπογιά με τρόπο που να σέβεται τον τοίχο και ταυτόχρονα να του δημιουργεί αμυχές (εσοχές). Νοιώθω πως θα ήθελα να λαξέψω τον τοίχο, να χαράξω σπηλιές μέσα του και μ' αυτόν τον τρόπο να δημιουργήσω κάποια παρουσία ζωής που ν΄ αναδύεται. John Tierney |